Wanneer de muren op je afkomen...

Psalm 4 vers 2b

"In de benauwdheid hebt U ruimte voor mij gemaakt."  

 

Ken je dat gevoel? Dat de muren zó op je afkomen dat je het er gewoon benauwd van krijgt? 
Wanneer je de Here wilt dienen, ook als dat je niet populair maakt. De mensen 'van buitenaf' je aanvallen en ze je 'van binnenuit' te radicaal, kort door de bocht en zwart-wit vinden, of (om een populair woordje te gebruiken) intolerant. 
Of wanneer je door ziekte je mogelijkheden ziet minderen; je wereld kleiner wordt maar je liefde en interesse niet en dat steeds meer gaat botsen...

Ik heb op diverse manieren muren op mij af zien komen.  Zo zag ik de muren van mijn mogelijkheden steeds dichterbij komen. Terwijl de ruimte van mijn kunnen beperkter werd, werden mijn verwachtingen en instelling claustrofobisch!

 

In die benauwde momenten heb ik het uitgeroepen tot God. Zijn Geest bleek inderdaad de Trooster; Zijn Woord een Gids Die mij leerde om met Zijn ogen nieuw diepteperspectief te zien in de ruimte die Hij mij geeft. En ja, de muren komen soms nog op mij af. Maar de zekerheid dat Hij mij niet laat stikken, maakt dat ik diep ademhaal en in de ruimte ga stáán. En terwijl ik in gehoorzaamheid mijn positie inneem (zelfs al zit die in de hoek waar de klappen vallen), zet Hij mij in de ruimte om daar, op die plek dan ook echt voor Hem te leven, met of zonder op mij af komende muren.

 

Gisteren las ik voor het Bijbelleesrooster een Tekst die veel voor mij is gaan betekenen door de jaren heen.